اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

پرنده بودی و افسوس من ندانستم...

غم می گریزد، غصه می سوزد
شب می گدازد، سایه می میرد

تا عطرِ آهنگ تو می رقصد
تا شعر باران تو می گیرد

ه بر ما رفته است ای عمر ؟ ای یاقوت بی قیمت !

که غیر از مرگ گردنبند ارزانی نمی بینم

لازم است گاهی پای کامپیوترت نباشی، گوگل و



ایمیل و فلان را بی‌خیال شوی، با خانواده ات دور هم



بنشینید ، یا گوش به درد دل رفیقت بدهی و ببینی



زندگی فقط همین آهن‌پاره‌ی برقی است یا نه؟

هر بار که با خودم درد دل می‌کنم، گره بغضم کورتر می شود...

امروز باران آهنگ دلنشين ناودانهاست

و من با دستهايم نامت را

بر شيشه هاي غبار گرفته نقاشي مي كنم

تا يادم بماند...

كه تو مرا دوباره آفريدي !

من متولد شدم

در حالي كه اشك

بهانه ي چشمانم را مي گرفت .

مارسل بروست

مدتهاست که دیگر روز، روز نیست





همان ادامه شب است...



کمی روشنتر... و شلوغ تر!

من آن حضور سبزي خواهم بود كه اندك نگاهي به من ، دل ها را به تپش خواهد انداخت... .