اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

بغض مرامی گیرد ،باز به آسمان مینگرم ،انگار آسمان قاب عکس من



است

و این پایان عمر من است

هر آنچه از من مانده را زیر پاهایت له میکنی

و دوباره تکرار میکنی

تکرار و تکرار...

می خواهی به چشم ببینی شکستنم را؟....

بگذار روشنت کنم...!

من ! ا اینهمه نگاه کردن هایت ذره ذره آب می شوم...

با آن همه! وعده های از سر دلخوشیم که شاید...

دلت به رحم بیاید و عزم آمدن کنی

امیدوارم می کند....

و هر بار که چهره برمیگیری و ادامه می دهی به رفتنت...

من تمام می شوم تمام!!!

چرخش قلم دلم بر روی کاغذهای بارانی...

تا كي؟؟؟
نميدانم...
شايد تا اخرين نفس...

دیگر از آن همه شیطنت و شلوغی خبری نیست ٫

آنقدر به خاطر ضربدر های جلوی

اسمم چوب روزگار را خوردم که تبدیل شدم به ...

ساکت ترین شاگرد کلاس زندگی !!!

کاش مهربان تر بودی...

میشنوی.....؟؟؟؟؟؟؟؟؟

دیگر صدای نفسم نمی آید...