اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

و چند پرنده مهاجر در آسمان.

دستها نمی خندند

و کلمات

اعدام می شوند بی قاضی...

وقتی تنها جایی که می تونی باهاش باشی و احساستو بهش بگی تو خوابته

هوای قلبم بارانیست

ولی باران نمیبارد دیگر حوالی حضور خاطرت

من تنها هستم با همه پریشانیم در عمق نبودنت

اما تو مثل همیشه نیستی

و دست های تو چقدر حرف دارند



با اینکه می دانم

زیبایی هر لحظه از چشم های خیابان می گذرد

می دانم که

درخت بازهم از خواب های پرنده می پرد

سلام آوا.....

زندگی ام

سرنوشت سنگ هایی ست

چیده شده بر هم ؛

که به سنگینی ِ شنی

فرو می ریزد .

دلم تنگ است

مثل عکس تو