اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

بهار
دریچه دلم را،
می زند
لولای کلبه ی تنهایی ام،
" خسته " است!

اسفند

را دود کردم

نمی آیی؟...

به آتش می کشم

فروردین را

نمیدانی؟...

فرو می روم

در تیک تاکِ ثانیه های تردید

غرق می شوم

گاهی!...

ناز گل
پرواز پروانه
شعله سوزان شمع
باد
باران
حتی طوفان
و چه اندوه بار می شود شادی سفره هفت سین
بامرگ ماهی قرمز حوض
که اینک اسیر گشته است در تنگ

یادم یکی بود با همین اواتار كه اسمش رو هم این طوری مینوشت {من علیرضا هستم}

سحررا دوست دارم


به شب

وقتی





















تو دهنی می زند .

هنگام بارش باران

در زیر یک چتر

تصویر تو

درون قاب روی دیوار می زند لبخند

اشک من

باز ،خود شیرینی می کند