اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

مرد بارانی....

مرغ خوش خوان و سبک بال من امروز

محکوم به زنجیر زمین گشته بی قفس

با قنداق تفنگ محکم به پیشانیم بکوبید

من از

گم شدگی شدید میترسم

تو چرا شمع شدی سوختی ای هستی ِ من؟

رنگ دیگر دارد

جای پای باران

شیشه ها می دانند

باز اشک ...

اشک های یک ...مرد...

وهمین جا پایان می یابد

یکی بود که برایم همه چیزو همه کس بود...

همین...

جان خواب آلود دستانم را ...می تکانم ... در جیبم ...

و گرمی وسوسه را به آغوش می کشم ...

با لب های تو ..

به بدرقه ی که آمده ای ؟...

سفر ...شتاب قدمهای گریزان ما نیست ...گریز برای چه ؟...

هی ، نکند فراموش کرده ای ...

باران با دعای چشمان خشک شده ی ما بود ...که بارید...

گریه نکن ...

مگر بر سنگ قبر خویش ننوشتیم ...که از خواب بیدارمان نکنند؟ ...

مگر یادت رفته است ؟...

ای دیوار لعنتی ...

مگر این خانه را حصار تن تو ...زندانی نکرد؟ ...