اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

جامانده ام....که سوسو بزنم

دهانه چاه پر از ستارگان ست وگرگ های وحشی لذت دریدن را خوب بلدند

ذهن من سوی پریشانی خاطری میزند بال

که شکسته های پر را بیش از احساس پرواز معنا میکند

لمس من را باید

جور دیگری یاد بگیری.........

وقتی که کوچ دیوار نورس تنهاییست

پرستویی که سوی باغ بی بهار میاید

طعم سیب را برای برگها نیمه جان چه چه میزند

با من مبار


با من که خوب میدانی

اخرین مامنت

شوره زار کویرست

که سالها ستارگان مرده

چون لاشخورها بر سرش

نشسته اند به انتظار ترک

به امید ترک

که بس نزدیک ست

اگر که با من نباری!

اگر که بر من

نباری...

اين گريه هاي يخ زده پشت مرا شكست

چرا اسمي

در همه ي سپيد هاي خاكستري

_به قافيه و رديف_

تكرار مي شود؟

و چرا

عاشقانه هاي ديروز

بين مدرنيزه ها

پرسه مي زنند؟

اما،

هرچه باشد

بين همه ي اين سرگيجه ها

باز هم تو را

به همان سنت ديروز

غزل مي سازم.

بدنم که می لرزید

دست هایم که گلویم را می فشرد

این سکوت باقی بماند بهتر است

تلخ، غلیظ ، شاید هم سنگین

سنگین تر از نگاهی که تا به اینجا دنبالم کرده