بر لبانم سایه ی پروانه ای بود

خواهشی از رنگها

ابر های عریان را در آسمان رمیده پاییزی به حال خود رها کن

و بدن آفتاب سوخته را....

خوابم هلاک شده است

زیر دست نا مهربان بالشی که پرهای آوازش را در خود خفه کرده است

و گریه ام

تند و ناگزیر میان حرفهای تو

می برد هق هق سکوتم را

آه ...دل سوخته ی شعله ای

که تن، از مصیبت سیاهش بیرون می کشد .

چه هوایی !

که نعش برگ را

زیر همان درخت عاشق، خاک می کنند

به نامـــــــــ خدای بهـــــار افریـــــن بهــــــار افرین را هزار افرین به جمشیـــــــد و ایین پاکــــــش درود که نـــــــوروز از او مانده

در یاد بــــــــــــود


ارزویمـــــــــــ این استــــــ ارزویتـــــــــ ساکن کوچه بن بستـــــــــ نباشد هـــــــــــرگـــــــــز


نوروزتــــــــــــــان پیـــــــــــــروز بهتــــــــــرین هــــــــــا تو سال جدید براتــــــــــــــــون