اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

انسانها همانند ستارگانی که میشناسم هستند ، همه در آسمان بودند اما من ترا خورشید خود انتخاب کردم و بخاطر یک خورشید از هزار ستاره گذشتم

فراموش نکن هر زنبوری که عسل درست میکنه ، در دمش یک نیش داره

همین امشب

شعری خواهم سرود

هنوز غسل نکرده ام

تحلیل میروم

در ازدحام این همه سکوت

باید باشی و خودت ببینی

لوس شدم ، یا تو زیادی کم طاقت، مهربون ِ من !