اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

افسوس

بر سر گورم نباریدی


چون نهالی سست می لرزد

روحم از سرمای تنهائی

می خزد در ظلمت قلبم

وحشت دنیای تنهائی


دیگرم گرمی نمی بخشی

عشق، ای خورشید یخ بسته

لااایک..
اینا نوشته های خودتونه؟

لابلای ورقهای سپید دفتر نقاشی

به دنبال گمشده ی کودکی هایم می گردم

سکوت

شعری در انتهای همین خیابان مُرد

دیگر هیچ اذانی

طعم گوشهایم را نخواهد چشید .

من

روح خود را در این عصر سرخ

به کلاغها بخشیدم؟

چرا که

دهان مرگ هنوز کال است.

تو را به آغوش خواهم کشید

تو را من خواهم گریست.

در سیاهی چشمانت

ستارها مرا میگریند

نمی دونم حواسم کجاست ...؟؟؟

کلاغ ها

به دستهای پینه بسته،

رحم نمی کنند!

با رفتنت دردلم خونابه اي

!جوشانده ام

من عشق را نالیده ام

!من درد را خنديده ام

من گونه هاي زخمي خورشيد را

!در يك غروب سرخ ديدار ديده ام


من زخم تاول را

بروي شانه هاي ستاره هاي شب

كه مهتاب را به سوي گور مي بردند

!فهميده ام

عریضه نویس شهر ما


نابیناست!

چرا که او می داند

در این دادگاه

هر طور که بنویسد

ما محکومیم!