اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

پنهان نمي كنم

پيش از اين سطرها دوستت دارم را

مي خواسته ام بنويسم

حالا كمي صبر كن، زمستان است بهار كه آمد

فكري براي آسمان تو و سطرهاي پنهان خودم خواهم كرد.

سرک بکشد

به آن نمی دانم کجا که تویی!

بی من!!!

دفن شده

جایی میان اشعار ناگفته

از چشمهایت

که می دانم از دلهره های آسمان حکایت دارند

عیبی ندارد اگر بغضت هایت خیس از پیراهنم بگذرند

گریه کن!

گریه کن می دانم روزی آن قدر بزرگ می شوی

که تمام بادهای وحشی غرب در برابرت زانو می زنند،

- مانند تمام اشعار هرگز نخوانده ام -

و خدایی که در چند قدمی احساسمان

با چشمهای قرمز شده برایت سیب خواهد چید.

بغض هایت را بتکان

من با لکنت واژه

د

و

س

ت

ت

د

ا

ر

م

به خاکسپاری اندوه هایت آمده ام.

اما تو «عشق» را دست کم نگیر

که من تمامیت خود را به کار گرفته ام.

می بینی

حقیقت دارد
تو را دوست دارم
در باران ، در دریا
به دنبال تو میگردم

اووف سرعت که داااغون !!!