اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

کودکانمان بزرگ می شوند

و روی تمام سنگ ها را می تراشند

انسان خواهند ساخت از رویاهایشان

مرا بخوانید.

تمام که شدم

آتشم بزنید.

منتظر بمانید.

خاکستر که شدم

مرا در خزر بریزید.

نه

.

.

.



خاکسترم را در آب نریزید.

نمی خواهم غذای ماهی ها بشوم.

عریان کن قلبم را

از اینهمه بی قراری ...

دچار یک جور درد بی درمان شده ام ...

کارمان از این زار تر نخواهد شد...

بیا به خواب زمستانی برویم.

تمام آنچه که
از زندگی می خواهم

آی عشق ، چهره سرخت پیدا نیست...

فکری نیست
حرفی نیست
امیدی نیست
یٲسی نیز
عشقی نیست
نفرتی هم
بدتر از این دیگر چیست؟…

وقتی
از کنار آن کافه
می گذرد آرام ...

"اگر نمی خواهی
بر تیره بختی من گواهی دهی
خواهش دارم روبه روی من نمان
عبور کن
کوچه را طی کن
و در انتهای کوچه محو شو
همان گونه که
آدم های خوشبخت محو می شوند

من حتی ظرفی میوه نداشتم که به مهمان
تعارف کنم