اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

و امـشب

در طلـوع يك غم جانكاه

رهيده از هيـاهوي

ميان مردمان كور ، بـي احساس

غمين و خسته و تنـها

شكستـه دل

و با اشكي كه از مانداب چشمانم خروشان است

ره تنهـايي و عزلت

همـي گـيرم

و با فانوس يادت

ظلمت اين كوچه باغ غصه ها را

يك به يك

منزل به منزل

مي سپـارم با تـو پر احساس

و از يـادت

خروشان ديدگان من

بسان ابرهاي پر غرور از كينه ي پاييز

همي بـارد ، همي نالـد

خسته دردیم...

مچاله می کند آدم را

روزگار....!!!!