اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

تو یعنی یک اتفاق ساده
که افتادی
به عمق ِ چشمانم

تو همیشه درست پنداشته ای
دل من
شبیه تکه سنگی است
که می خواهم
تو با همه خستگی هایت
یک لحظه
به من تکیه کنی ...

امروز را برای تو می نویسم تنها برای تو ...
که خوب می دانی
بارها و بارها تو را از بین کلمات خیست تماشا کرده ام،
با تمام وجود دردهای عمیق ات را لمس کرده
و پا به پای چشمان نازنینت اشک ریخته ام.

همچو من در چاه تنهایی رها،
می زند در موج حیرت دست و پا
خود نمی داند که می افتد کجا...

گاه یک سنجاقک
همه معنی یک زندگی است ...

و هنوز این سوال لعنتی، دست از سرم برنمیدارد، که چرا بعضی آدمها، قبل از مردن میمیرند

فصل عاشقیست ...

نگاه پر نیازم را به چشمانت تو دعوت کن

لذت خودفريبي