اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

آبی باش ... اما به رنگ بارون

دیگر حتی شعر هم نمی توانم بگویم
چه کردی با من؟
نمی دانی
می دانم
می دانم
مگر چه کردم با تو؟

دستت پر از قاب عکس
نگاهت پر از خاطره...
اما من
تنها
روی تخت دراز به دراز
بی حرکت
و بی نفسم

دریا به خورشید مدیون، به ماه بدهکار نیست

مردها " دستشان رابرای هرکسی تکان میدهند



وزنها" بعدازمستی عاشق میشوند

وتو

نقطه ی مقابل ادمهای این ایالتی



که نه دستهایت رابرایم بلند میکنی



ونه درمستی چشمهایم گم میشوی.

به اندازه کافی



مرد شدم که ازعهده چشمانت برایم



نگاه نکن

فقط تمام خودت رابه من بده



تادرانزوای هم اغوشی

گرم بمیرم.

من خدا را نمیفهمم



(فقط)

از وقتی فهمیدم بزرگ میشوم



کسی عاشقم شد



که دستش بوی بهار نارنج میداد

انقدر خسته ام که وقتی دست بلند میکنم روی نبودنت



از نگاهم برف میبارد



سرد میشوم



اسمان روی تنم میخوابد



عاشق میشود



و خدایش را از من میگیرد



من خدایی ندارم برای خودم



فقط انقدر خسته ام



که خشک میمیرم

مرا احساس کن

خسته ام

اینگونه که در پستوی پیله ها

دور خودم تنیده باشم

جایی که

کلاغها هم عاشق میشوند.

شاید

سرتاسر سربه هوایی ام را

عاشق شوم!!!

آغوش من ای کاش

آنقدر بزرگ بود

تا

همه ی رگه های مهربان تنت

در آن جاری میشدند.

چشمانی که نبودنت را غریبی می کنند،

و لحظه هایی که اندازه با تو بودن پر از احساسند.