اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

سنگها ترک خورده اند از هجوم فکر

ماهیان

دور از دنیا

می رقصند در خواب

من بی حضور تکرار می شوم ...

فندک مشکی رو بر میدارم...

صدای جرینگ...

صدای تو کشیدن نفس...

صدای بیرون دادن نفس...

دود... دووود... دوووووود...

این من... مردی دست نیافتنی... و تنها...

من میدانم شعرهایت با چه زحمتی نوشته شده‌اند آن را در تک تک ابیاتش لمس می کنم.باور کن شعرهایت با من سخن می گویند.

تنهاییم را به گردن هیچکس نمی اندازم

تو مالک تمام احساسم بودی

عشق جهانیست از حرف و درد...

دیدی صبح می شود

شب ها بدون مـــــــــن !!

چرا قلب عاشقم رو تو، به خاک و خون کشیدی؟

زندگیم مثل زندونه

روح آبادی من