اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

محمود آقا شلخته میرفت به پای تخته
طفلکی دست پاچه شد وای که ندیدی چه شد
از جای خود که پاشد یک دفه کله پا شد
کیفش جلوتر افتاد اینور و اونور افتاد
مداد نوک شکسته کیف بدون دسته
دفتر پاره پاره کتاب بد قواره
درد و بلا کشیده با شکم دریده
پخش و پراکنده شد کلاس پر از خنده شد

این شعرو دوس دارم خخخخخخ

وآنچه میکنی درنظرم بی همتا جلوه می کند
و بارها در تنهایی از خود پرسیده ام
چرا آنهائیکه که دوستشان دارم بیشتر شبیه تو هستند

معرفت تازه از اینجا شروع میشه…

روی ریل ها انتظار می کشم



تا با اولین قطار

از این دنیا کوچ کنم..

کپی پیست....

میشود نبود . . . میشود ندید . . .

اما نمیشود حس نکرد !!

درد نکشید!!

پرواز