اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

تو امروز همش در تلاشي ک منو حرص بدي

اعمال قانون میشه ...گفته باشم

آنکس که درد عشق بداند

اشکی بر این سخن بفشاند

دلم می خواست : پرنده ای بود

و روی درخت سبز پنجره ام می نشست

شاید

انتهای باغچه را به یاد نمی آورند


یاس ها...

زرورق نازک آسمان امشب

پر از خاطره است

ماه در ته کشتی بی سرنشین خوابیده بود

و من نمی دانستم که بیدارم یا خواب

مرده بودم در آغوش شاخه های خشکیده ی زمستان

یا زنده بودم در ته جاده ی فراموش شده

هیچ نمانده بود

از نوازش دست ها و چشم های تازه شکفته ی تو

که موسیقی پر طراوت شبنم و گل وامانده در کنار جویبار

به تنگ آمده را هیچ می شمرد

آفتاب هزاره ی آینده در چشم های تو خوابیده بود

و جرئت نداشت بیدار شود

در فاصله ی گنگ میان رویای فراموش شده ی من

سکه ها و تندیس های فلزی بی قرار بودند