تو لبهایت را سرخ می کنی
و من وحشیانه جای خالیت را

تو رفته ای و پهلویم درد می کند

تو رفته ای و درخت کنار خیابان را

ایستاده ام

وبا سبدی از اندوه

خاکم را بغل کرده ام

خسته ام از ازدحام مرگ
چون جنگجویی که می دانست
در جنگ کشته خواهد شد.

هیچ کس ندید

هبوط نگاهم

در جاده ابریشم

کنار بافه های خیال

و شعر در تمام تنم زخم باز کرده است
با اینکه
همیشه مرهم است

این روز ها پرم از با تو میمیرم ها . . .

زیر سایه گستاخی روزگار

در ورطه فاصله ها

امشب از رو عادت رضا رو صدا زدم بابایی...
هر کاری کردم نشد جلو اشکامو بگیرم...
لعنت به تموم لحظات دلتنگی...

محمد رضا کاتب | هیس

فقط یک یاد میماند..

. فقط یک روز میبینی که او رفته است

... فقط بر روی کاغذ نقش خطش را تو میخوانی...

فقط بر روی قابی جای پایش را تو میبینی..

به هر جا بنگری او را نمیبینی..!

به جز یک عکس و یک نام و تنها...

یک خاطره میماند و بس...