اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

خسته ام ، خسته از این خواب بلند....

کور شده ایم ....

ایران دیگر اکسیژن ندارد....

خوب نقش لال ها را بازی کردم که دیگر حتی برای سلام گفتن هم دهان باز کردن دشوار بود...

کاش اشعار مرا زمزمه ای می کردی...

و نگاهی آرام به صدایم تقدیم....

دستم به چیدن کلمات نمی رود...


چه کنم....؟

همیشه سخت است نوشتن...

مصیبت سنگینی است عشق..

مستی

زیر سقفی که مال ما نیست

نو روزُ ، نو شبُ ، کهنه روزُ ، کهنه شب بازیِ با الفاظ است.

این کتابها سیری چند؟

برای من، نهایت خانه تکانی پاک کردن این قفسه هاست و تعمیر پایه ی شکسته ی میزم

دِل دِل کنی از ایتجا هم می روم.