اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

درختی نابینا

آواز می خواند .

کوهها بر سر راه رودها نشسته اند.

ما را

در تخیل گیاهان ترسم کرده اند

با لخته های سرخ نور های کهکشان مست .

بیقرارم...

مرا
در چشمان مادرم
دفن کنید.

زندگی تمام شد ...

مرده ام هنوز...

جان خسته ی غریب را ...

به سنگهای سرد بی کسی

سپرده ام هنوز ...

ز گریه مردم چشمم نشسته در خونست

ببین که در طلبت حال مردمان چونست

به یاد لعل تو و چشم مست میگونت

ز جام غم می لعلی که می خورم خونست

به تلخی گلی در سردسیر...

فردا را زودتر بیاور...

سلام شبت بخیر ...ممنونم

شکارچیان لکه ابرها را نشانه نمی گیرند !

ترانه ای ندارم

یا آسمان را با بادبادک کوچکی به اسارت نمی کشم .

آموخته ام نباشم

و کلمات را به حال خودشان رها کنم .