اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

نگاهم سنگ فرش کوچه هایی را میکاود

که دیگر از آنها گذر نمیکنی

****************************

هنوز هم دلتنگ عطرخیابانی هستم

که هر روز از آن می گذشتی...

به این فکر می کنم

در کدام صحنه

نقابِ از ریخت افتاده ی مرا

به چهره ات زدی که این چنین...

چارچوب شکسته ی دلم

دلتنگ فروپاشیِ آسودگیِ

چفت در این خانه ست،

پای چشم هایم

جای کبودی نوازش های شبانه ات خالی ست،

از خیال ها

از بوسه ها و اشک ها...

پنجره

ماتم گرفته است

از آغاز هلهله ی مست

دست های کوچ دهنده ات ...

مانده‌ام

ـ فراموش‌كردنت ـ را

از كدام پاتوق مشترك

سر خاطره‌ها فرياد كنم!

کسی نمی داند

دیشب

بر من چه گذشت...

مرد بارانی...

لب هایم به لبخند...