اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

اندوه را

چگونه قسمت کرده اند

که در دل هر خانه ای

قدری پیداست

حق با دوباره ی پنجره ها بود

تو در کوچه نیستی

و دروغ

لیوانی ست که پُر و خالی می کنم از

هیچ

« زیبائی ات دست و پای شعرم را می بندد! »

( اورهان پاموک )

حوصله ی من هم!

Bırakma beni başkalarına

Görür dayanamazsın!

بعدِ باران؛

دوست داشتنت

ببین چه منظره ای خلق کرده دست خدا
فقط نگاه کن و پشت پنجره بنشین

حالم بد است و حال تمام پرندگان دریایی...