اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

ما تاوان کدام اشتباهیم؟

که کبوتر را

به سیخ شاخه زیتون می کشند!

باور بکنی یا نه تنت این

فاصله ها را کوچک میکند.

درون اين اتاق
به سمت بن‌بستي ست

گوش کن...


به ابرهایی که هوایشان گرفته



به اندازه ی چشمهایم.

زندگی ام لبریز نیمه های خالی ست

کسی در انتهای جاده نیست

که به ابتدا برساندم

دولب سيگار

پنجره ي باران نديده

بخار مصنوعي !

اونوقت سایه های کویر/

حتا/

قهقه ی تنگی دل ترا سر می دهند/

حرمت نگه دار/

از بایدهایی که کاشتی/

در میان علفهای هرز نبایدها/