اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

چه بی نشان مانده ام

در کوچه های بی نشان

تنها

آوازم... حزین

لبخندم...تلخ

سازی شکسته ام

دلخوش

به سایش باد

دل
دیوانه تر
قلم
رقاص تر
نقش
زیبا تر
شعر
گویا تر

ذهن آشفته ام

آبستن شعری ست

از تو

مبادا سقط شود

نوزاد احساسم

کاش !...

یوسفی بود

نه کنعانی

بر آمده از چاهی

به عزیزی می رسید

تعبیر می کرد

پریشانی خواب و رویا یمان را

تا...

هفت سالمان

نپیچد در هفتاد!..

چه دنیای بی طعمی بود

اگر تو ...

بوی گل نمی دادی

او هم انگار می داند

تنها ...

خداست که می ماند

اوج چشمانت

تعبیر پروازست

پروانه ها

تنها گل ها را

دوست دارند

مثل من

که تو را

گل سرخ معتکفِ

عطر لحظه های توست

و پروانه ها ...

در ازدحام بوسه و شبنم

در طواف دستانت

زائرانه می رقصند