اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

امواجی مدام می وزند

و صخره های دلم را

به ماسه زار می برند

من ...

در تو غرق می شوم

و تو ...

خالق منظره ای می شوی

که در افق هیچ آسمانی

نمی گنجد !

خسته ام

خسته از رفتن ها

خسته از

مچاله کردن دلم

در واژه های جوهری

سال هاست

کلاغها

رؤیاهای مرا

از دشت سینه ام

می چینند

و دلم

مترسک غمگینیست

که بر مزرعۀ سوخته ام

در اشکهای تنها

می گرید

چون خورشید

در بلور اشک هایم

نشسته ای

و در بغض ِ

همیشۀ چشمانم

تو به من نزدیکی

گونه های دلم

کوچ می گیرند

راز چشمان تو را

با گل سرخ

حتیّ ...

باران هم نمی داند !

از کدوما