اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

گل ها

سمت باد می بویند

گاهی دلم

برای حرف هایم تنگ می شود

دیگر مرا یادم نیست

چه قدر

همیشه کسی را

دوست داشته ام

انگار !

چه کافر زیسته ام بی تو

مرتد می شوم به بیداری

ایمان می آورم

پیامبران رؤیاها را

با اعجاز ظهور تو در من

و از بلندای هر خواب

در معبد چشمانم

تو را اذان می گویم

و مؤ منانه روزهایم را

عابد شریف تو خواهم ماند

تب کرده افکارم

چشم هایم

هذیان می گویند

من به تو

مبتلا شده ام !