اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

مرا

از تو می پرسند

و ناگهان

تمام قصّه های عشق

در من نوشته می شود

و باران

صدایم می زند

تا گل سرخ !

دلم را

چون روبان تسلیت

به بازوی عشق می بندم

مثل دانۀ شبنم

بر گل باران خورده

اندوه تو هم

به من می آید !

چند نیمه شب

چند فنجان قهوه

تو را نخوابیده ام ؟!

چند شاخه گل

چند باران

تو را ندیده ام ؟!

مثل یک ترانۀ عاشقانه

تو را از حفظ می دانم

دوست داشتن را

تو زیبا می کنی !

تو ناجی باش

پیش از آنکه

در دریای روزگار پریشانم

غریبانه غرق شود

که بی قیام تو

چیزی به انقراضم

نمانده است !