اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

رمه ام را نی میزنم



تا دشتستانی که بره هایم سردشان نباشد

صد پیمانه نشاط وحشی

در پیاله هوشیاری من

یک وعده هم مرا دیوانه نکرد

حس نكردي

بغض و

پنجره و

گريه برشانه باد

..

...

پايم لرزيد

عشق را با كدام سنگ

محك

مي زنند ! ؟

بايد رفت ، غريبانه ، بي هياهو

اکثر نوشته ها از ذهن خودم بیرون میزنه

عبوری مدام

از میان فصل ها