اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

نكند! او را هم
خواب ربوده باشد!؟

بی حضور چشمان تو
شعر هایم را پهن می کنم
در هوای آزاد
تا خورشید

اشکهایم را مال خود کند

فقط چهار کلمه. تو کلمه ی وسطی من همان آه

گیر کرده ام

بین

شعر و زندگی

می دانم هردو مرا می کشند

تو چه خبر از حبس در چهار دیواری
ماه هیچ نگفت
آرام از حوض خارج شد

که بود فریاد زد

"بیا عشق من"

تاریک است من جایی را نمی بینم

چشم در چشم دریا
نشسته ام
انگار فکر مرا خواند
زار زار برساحل گریست

سال ِ نو تو هم مبارک دوست قدیمی (:

سال ِ خوبی داشته باشی .

یکی آبی

یکی زرد

نشسته در قايق

پارو هایم کجاست....