اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

در حوالی بی کسی قدم بگذار
خیابان غربت را پیدا کن و وارد
کوچه پس کوچه های تنهایی شو
کلبه ی غریبی ام را پیدا کن
کنار بید مجنون خزان زده
در کنار مرداب آرزوهای رنگینم
به سراغ بغض خیس پنجره برو
حریر غمش را کنار بزن
مرا خواهی دید
با بغضی کویری که غرق
عصاره انتظار است

شبانه
در نيست
راه نيست
شب نيست
ماه نيست
نه روز و
نه آفتاب،
ما
بيرون زمان
ايستاده ايم
با دشنه ی تلخی
در گرده های مان.
هيچ کس
با هيچ کس
سخن نمی گويد.
که خاموشی
به هزار زبان
در سخن است.
در مردگان خويش
نظر می بنديم
با طرح خنده ئی،
و نوبت خود را انتظار می کشيم
بی هيچ
خنده ئی!

تو مرده ای،
فقط معنای مرگ را نمی دانی!

" رسول یونان "

من کلاس چندمم؟

به زودی باردارترین ابرهای شمالی

شامگاه ِ گندم و اهو را

سیراب خواهند کرد،

و ما به راه ِ روشن ِ آرامش خواهیم رسید.

فقط کا[!]ت به قدر ِ سوختن ِ کبریتی

تاریک بی پایان ِ پیش ِ رو را تحمل کنیم،

حتما سپیده دم سر خواهد زد

خورشيد باز خواهد گشت

و واژه های ممنوع نيز وزيدن خواهند گرفت.

بارون بیاد.....

گفت گمراه عالمم کردی....

وقتی ک نیست