اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

بر بستر ساده و ساکت قلبم

خط های سیاه راه راه میکشم

اینبار میخواهم به راستی

گول قفس را نخوری !

آنان که ترسی ندارند و دل به دل دریا میسپارند

نیستند از ریاکارانی که سخن با قسم می زنند

آموخته ام که :

باد

با چراغ خاموش

کاری ندارد ....................

پرواز پرنده ای زخمی بود

در آسمان پر دود و باروت !

پرستوها که رفتند

کلاغی سیاه جانشین آنهاشد

تا بشارت دهنده سحر باشد

در شبی که تمام نمیشد شبهایش .

صدای شغالان را می شنیدم دیشب

داشتند صدای شوم کلاغ را

با صدای زوزه هایشان می بریدند .

گوش هایم را گرفته بودم

طاقت شنیدن اذان را نداشتم !

در دمای شلیک گلوله های سربی

به سوی تو !

ما هرچه را که باید

از دست داده باشیم، از دست داده ایم

ما بی چراغ به راه افتادیم

و ماه ، ماه ، ماده ی مهربان

همیشه در آنجا بود



فروغ مهربان ..

طوفان دریا

نجاتم داد

از دست ناجی غریق !

ساحل در نگاهم پیداست

زیر تلاطم شن ها ...