اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

باریکه راه سختی ست

دل ما

برای عبور دیگران

وقتی تنگ میشود برای هم !

تلاطم آسمان را باد به گوشم می گفت ! یخ زدم از ناله ی او !

نا آرامی جان من !

برگرد ...

و دوباره

هزاران مشکل من را بیاور .

ایستاده ام

استوار

کنار درگاه !

میدانم

لحظه ای

می گذری

از این راه ...

گل گاوزبان !

که چیده ام برایت

در نیمه شبی مهتاب .



به رنگ ارغوان است سحر

بیا بنوش آرام !

میدانم که میخوانی من را ...

باور می کنید ؟...

در دنیایی که موجوداتی به نام انسان ،

همدیگر را میدرند

و دروغ می گویند

و تهمت می زنند

و منفعت طلبی می کنند

تا گوی سبقت را در زیرکی

و اول شدن بزعم خودشان ببرند

تا به منافع شخصی شان برسند و غیره !............... شیر درنده ای ،

بچه آهویی را در دامن پر مهر خود

بپرورد ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

جنازه ی زخم خورده عشق را

باید زود برداشت

شاید جای خونی اش

دهانی بوسه دار باشد

برای پیوند بر لبانی بریده ...

تا در کمای رویاست

قلبش را در آورید !




سینه ام را دریده ام

گورستان عشاق کجاست ؟!

چاره ای نیست

باید آب بشوم

برای ریشه هایت

که تنها درخت باغچه ی بهار منی

در کویر تنهایی !