اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

چشم برپنجره دوخته ام شب

با فنجانی چای گرم در دست

به باریدن باران نگاه می کنم .

آرامشی سخت سکون

و جنبشی در قلب من !



صدای ضربان قلبم

ریگی است که هر دم

به داخل چای می افتد

و می زند و می زند محکم !

در نقطه ای محکوم

فکر میکنم و فکر .

..................................

من مانده ام و یک تنهایی دلگیر فصل

با فنجانی مرتعش در دست !

انسان ناگزیر از ایجاد ارتباط با همنوعان است . در دنیایی که فاصله ها بین آدمیان زیاد میشود بالاجبار عواطف و صمیمیت رخت بر می بندد و سردی و بی مهری ها جایگزین آن میگردد و صدمات شدیدی به روح و روان انسان وارد میشود . انسانی که در عصری نوین ادعای مدرنیت میکند در واقع چیزخاصی برای گفتن ندارد و ابداع چنین سیر نزولی در اجتماعات سر بر آوردن مکتب های عجیب و غریب است که باز هم از سردرگمی انسان حکایت می کند .

یک زمانی مثلا می گفتند : برابری زن و مرد !!!!!!!!!!!!

حالا این عقده به صورت کتک کاری های علنی مردان و زنان در دفاع از موجودیت خویش یا تغییر شکل صفات مردانه به چهره ای آرایش شده و تقلیدی از زنان است . به قول ظریفی : آنچه از ما زنان در طول تاریخ به بعضی مردان منتقل شده برداشتن زیر ابرو و درازکردن موی سراست . البته باید گفت این مسئله در مورد تمام مردان- زنان صدق نمی کند و انسان های وارسته ای هستند که برای احیای روابطی در خور انسانیت قدم های جانفزایی برمیدارند . مشکل عدیده اجتماعات چه در غرب و چه درعالم شرق ناشی از پیشرفت علم و مدرنیسم و طرز غلط برخورد انسان در رابطه با این پدیده نوظهور است . رنسانسی که انسان را در حسرت رنسانس قدیم انگشت به دهن میگذارد . و از طرف دیگر تحمیل این نوگرایی به دست قدرتمندانی که ماهیت و فطرت پاک انسانها را نشانه میگیرند . و چه تاسف بار تر است که با مضحکه قرار دادن ارزش های اخلاقی از حربه بامسمای هنر بعنوان تله ای برای این منظور استفاده می کنند .

در جامعه خودمان به عینه سیر قهقرایی هنر واقعی را لمس می کنیم که چگونه دستخوش سرازیری شده است . کتاب و کتابخوانی چیزی در حد تلف کردن وقت عنوان میشود . عدم حمایت از تلاشگران و روشن اندیشان باعث سستی و پایین آمدن کارآیی عینی آن در جامعه میشود . مسلم هست وقتی در جامعه ای خلاقیت و نوآوری جهتی انسانی- آرمانی نداشته باشد در خدمت هزلیات و یاوه گویی ها میشود . در این میان انسان سرخورده و قربانی شده احساس بدبختی و حقارت می کند که نمیتواند بار این همه پیشرفت روزافزون را به دوش بکشد و همپای آن حرکت کند . چون بازهم عده ای معدود دستشان توی روغن منصب وول میخورد و از حقوق اکثریت محروم استفاده می کنند . انسان نوین نه از زندگی لذت میبرد و نه انگیزه ای برای زندگی پیدا میکند . سلب اعتماد میشود ودر تناقضات فکری و

هراسم از خودم نیست

از آن اشخاص ناوارد و رندان است

که ریسمانم را به شوخی یا به جدی

تکانی می دهند شاید بیفتم

ولی من تا به اینجا

بندباز ماهری هستم !

لعنت به هر دوش....عشق و بازیچه شدن

این زندگی از بهر چیست ؟

خفتن و شستن ... چریدن

یا خزیدن زیر ران بیوفا ؟

یاکه خندیدن دروغین

چهره را سرخ نمودن ؟



کم بنال و دست بردار

از آن دیرین کهن افکار

به پیش چشم تنگت

چراغی را بیفروز

اگر از دست آن امواج رستی

که موهومات هستند

قدم بگذار

در آرامش آن ساحل نورانی زیبا .

پر کشیدند روی بام خانه اش گنجشک ها

گیره ها دنبال آنها پرکشیدندآسمان

آسمان شرمنده شد

بغض کرد بر این زمین

- باران ممنوع است _ !

وضعیت سرخ سرخ !

روی آن خیل زبان های دراز

همگی بسته شده با گیره ها

لاشه ای را در نظر می آورند

که به گورستان برند !

نجوای باد

نگاه ما را ترجمه می کند

به آبشار باران !