اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

می‌وزی بر من

ناگهان سر می‌روم از تو.

نشسته ا‌ست زنی در کنار واژه صبح

چروک روح مرا

صاف می‌کند هر روز.

نمی دانم چرامنی که یک سوزن رادرمیان انبارکاه بارهایافته بودم نم توانم راهی بسمت قلبت پیداکنم؟

نقاشی لبهای تو: ماهی

نقاشی انگشت من: قایق؛

و دفتر نقاشی ما موج در موج است.

یادش بخیر کودکی‌ام را که باد برد

بوی باران یادگار بوسه‌های توست.