اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

سلام مهتاب....

سنگین سنگینم

از خاطرات مرده‌ای که گاه یا بی‌گاه

با جامه‌هایی شوخ می‌آیند

در می‌زنند و می‌گریزند از نگاه من.

دلتنگی‌ام را

گنجشک‌های پارک هم فهمیده بودند.

موسقی دریا

اشک بچه ماهی ست

بر قلاب ها

در پی آزادی...

جز آنکه خیس شوم.

پوزش شما نگفته هم قبول بود آقا سکوت

من همانم که تو می‌خواهی:

گاه بارانِ دم صبحم

شبِ یخ‌بندانم گاهی.