اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

دخیل می شوم به پنجره،



تلاوت باران



شفا می دهد مرا !

دریـایـم




امـا



بـی تـو











مـوج نـدارم.

حسودی می کنم



به تو



و زمان



که هر دو



دست در دست هم



از من می گذرید.

از آبشار غرور ٬ فرو افتاده ام

و در سنگلاخ نادانی ٬ زخم خورده ام

اینک بستری از آرامترین اقیانوس نام تو را می طلبم.

نگاهت




طـولانـی تـریـن جمـله در دفتـر احسـاس ِ مـن.

چگونه می گذری




از پرنده ای



که هرگز پایش را



از مرز نگاه تو



بیرون نگذاشته ست ...