اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

چه‌قدر فرداها را به باد دادی تو ـ

هر کسی در دل من جای خودش را دارد جانشین تو در این سینه خداوند نشد

خبر ز حال من نداری
که دل به جاده می‌سپاری...

من؟
از وقتی که یادم هست
چشام دنبال تو بودن...

من به تو مومن‌ام
با غضب چشم‌هایت
ملحدم مکن

ای سیب سرخ غلت زنان در مسیر رود

حال خوشي ندارم.