اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

دیگر از من تا خاک شدن راهی نیست

از سر این بام

این صحرا

این دریا

پر خواهم زد

خواهم مرد

غم تو این غم شیرین را

با خود خواهم برد

خداااااااااااااااااااااااااا

چرا عاشق شدن من

دیگر از دست این دل

نه شب دارم نه روز

شاید خاک بتواند غرور از دست رفته ام را بر رگ بی روح و خشکیده ی استخوانهایم پیوند زند

شاید ...

بااشک مینویسم
همه چیز اینجا به هم ریخته
من
عشق
تواما
فاصله
خطی به نام خاطره
اینجا کسی نیست بفهمد من را
شک میکنم هر دم که من دیوانه ام

مجنون چشمان توام میرم(بمیرم)اگر من
جزتو در چشمان خود دگر کس بینم

خیلی وَقتا ساکتم وُ سَـردَم.

در این دلتنگی ها زورم به تنها چیزی که می رسد
این بغض لعنتی است...