اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

درون من قفسیست

که تکه های مرا میله میکنند،لایه های تنم

قسم خورده ام وقتی مینویسم
فقط به خودم فکر کنم اما....
هیچ صدایی تکراری نیست

نهانی ترین حرفهایم را ، در نوک زبانم کاشته ام ، روزی زبانم باز شود! اول خواهد گفت چه ها کشیده ام من.

همه چیز ویران شد
جز عکس یار بر روی دیوار
و سیب سرخ در یخچال...

نشسته ایم

خودم و قلبم..

با هم”نقطه بازی” میکنیم..

زبان نفهم قلبم نمیفهمد “قواعد” بازی را..

تمام خانه ها را با اسم ”تو” پر میکند