اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

مانند آب باش ...
پاک و سخاوتمند ..

ینی نخندیم

امسال شمع تولدم درخشان می رقصد در

جشن میلادی که هیچ آرزویی جز تو نیست

اتاق من در انتظار جسمی ست ...

روح اتاق من مرده ...

مادرم برای عید اتاقم را یک روز که من نبودم تکاند!

تمام چیز هایی را که به نظرش لازم نبوده دور ریخته!

شعر روی دیوارم را کنده ؛

(( چیستم من ! زاده ی یک شام لذت بار.))

همه می گویند این جمله بد است !

مورچه ها از اتاقم کوچ کرده اند...

(( قلب مورچه ها مثل دلشان سیاه نیست، آنها عشق را می فهمند

تنهایی را نیز!))

همه می گویند باید سم ریخت تا دیگر نیایند...

اما من ...

همچنان به کوچ مورچه ها می اندیشم و دل سنگ انسانها.

آخه چرا؟‎‎

اره بسته ولی دلش تنگ میشه یه روزی میاد

من کم کم به این جمله ایمان خواهم آورد :

" که زندگی به من تنها قدر تو فرصت داده بود و بس!

آهسته تر...

نرم تر ...

تمنا دارم ...

فقط کمی آهسته تر ،

نه که می شکند یا لــــــِه می شود....

می میرد!

دیگر آنقدر درد کشیده که تحملش نیست

قدمت را قربان کمی آرامتر

دلم تحمل ندارد پاهایت را وقت عبور

فقط کمی آهسته تر که بتوانم بعد از رفتنت دلم را باز بند بزنم .

ناگهان تو را در آب می بینم

شیرجه می زنم به دل دریا

-

یا خیالت در آسمان

یا توهمت در دریا

من فقط

خواب بچه ماهی ها را آشفتم

همین!

من به بوی پیراهنش مبتلا شده ام
و هر لحظه که اراده کنم
شعری برای از او نوشتن دارم !

پشت کرده ام به تمامی آنچه ناهنجارم می کند...
کجاست سمت بودن و رسیدن به حس پنهان ماندن و صمیمیت خانه ی دوست؟