اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

......

دیگه‌ خیلی‌ وقته‌ حافظ‌ غزل‌ آخرُ خونده‌

در نبودنت ذره ذره آب می شوم ...

همانند شمعی که در فراق پروانه می سوزد ...

حالا تنهایم ...

تنهای تنها ...

بدون هم درد ...

بدون سنگ صبور ...

اما باز هم عاشقانه صدایت می زنم ...

هر لحظه صدایت را می شنوم ...

هر لحظه تو را می بینم ...

در خواب

در خیال

در بیداری

وقتی به تو فکر میکنم ، بی اختیار اشکهایم سرازیر می شوند ...

با این اشکها دریاچه ای درست میشود به پهنای یک اقیانوس ...

اسمش را دلتنگی می گذارم چون پر از درد دلتنگیست ...

می دانم که می آیی و تو را خواهم دید ...

پس بیا ...

بیا در کنار دریاچه دلتنگی ...

زیر درخت انتظار ...

ساعت یک قدم مانده به مرگ ...

منتظرت هستم ...

آهای غریبه ، می خواهم سر به بالینت بگذارم ...

بگذار



دل من آسمان باشد

و یاد تو ستاره

آنقدر نور ندیده ام,به گمانم با اولین تابش کور شوم.... اما ترسی نیست....پیراهنت

هست..




لطفا آفتابیـــ شو...

...........................تمام من غریبه است با من..................................

یکـــــــــــــــ پاییز طولانی....

یکـــــــــــــــــــــــ قهوه ی طولانی........

یکـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ "تو"ی طولانی

من هنوز هم کاملا مغرورم....اما قلبم سرشار از توست...

بی شک..بیشتر از غرورم....


تو هم مغروری....

مرا هم دوست داری....

اما غرورت را بیشتر.....

@♪★☂sadaf_daryayi☂★♪