مرسی

انگار یکی مُرد ...

ن .. هنوز ن ! ..

وقتی توئی محور اذلی ..

وقتی توئی نقش ِ خرداد ِ من ..

و فقط بوسه های مرگ است که این آغوش را حقیقی میکند . . .

ادامه دارد ، نمیتوانم دِگر بِرویَم
که من اسیر این خزانِ توبه تویم

رویش را از من برمیگرداند ..

شرم از چشم هایش مرا خورد ...

بی گُدار ..

پس خواستگاراتم زیادن

برو توو صف

چه لوس

فعلن همینه که هست

خر خالی تمام !