لایک

این عاشقانه ها بی همسفر تا کجا میرن ؟

دست به شانه هایش کشیدم ..

تیشه ی فرهاد شکست ..

سپیده دم؛ طناب دارش را میبوسید ..

یاران...یاران...یاران من...یاران درد آشنا
یاران...یاران...یاران من...یاران از هم جدا
یاران...یاران...تنها شدیم...تنهای تنها

یاران...یاران...یاران من...یاران درد آشنا
یاران...یاران...یاران من...یاران از هم جدا
یاران...یاران...تنها شدیم...تنهای تنها

افتاده رو سرامون...سقفای نیمه کاره
کی مونده کی نمونده...هیچکس خبر نداره
انگار که روح شیطون...از خونه مون گذشته
رو هر در و رو دیوار...از مرگمون نوشته

ای یاران...
این خونه ی ما...خونه ی ما...خونه ی ماست
این خونه ی ویرون شده...ویرونه ی ماست
روز...روز ستیز همگان با غم دل
دل...خسته ازین بغض غریبونه ی ما

گریونه چشم یاران...از دست روزگاران
مرگ است و زندگی نیست...تو شهر بی بهاران
یاران به دست طوفان...غارت نشیم...نسوزیم
برگها رو دونه دونه...به شاخه ها بدوزیم

یاران درد آشنا ..
یاران از هم جدا ..

نمیدونم چرا اینارو مینوسیم ..

زیر آوار این خانه جا مانده تمام حرفهای پنجره ...