سلامـــــــــ عزیز میبینی چقدر وقته نیستــــــِ اما هـــگز فراموش نمی شی اینا مطمئن باش

پر معني ترين كلمه" ما" است....آن را به كار ببر
عميق ترين كلمه "عشق" است....به آن ارج بنه
بي رحم ترين كلمه"تنفر "است....از بين ببرش.
صبور ترين كلمه "انتظار" است....منتظرش باش.
بي ارزش ترين كلمه "انتقام" است...بگذار و بگذار.
سخت ترين كلمه"غير ممكن" است...وجود ندا رد.
سركش ترين كلمه"هوس" است ...با آن بازي نكن.
ناپايدار ترين كلمه"خشم" است...آن را فرو ببر.
سمي ترين كلمه"غرور" است...بشكنش.
لطيف ترين كلمه"لبخند" است...آن را حفظ كن.
رساترين كلمه"وفاداري" است...سر عهدت بمان.
زشت ترين كلمه"دورويي" است...يك رنگ باش.
ويرانگرترين كلمه"تمسخر" است...دوست داري با تو چنين كنند؟
ارزشمند ترين كلمه"بخشش" است...سعي خود را بكن.
سازنده ترين كلمه"صبر" است...براي داشتنش دعا كن.
تاريك ترين كلمه"ناداني" است...آن را با نور علم روشن كن.

مسافر رفت‌ و کوله‌اش‌ سنگین‌ بود. هزار سال‌ گذشت، هزار سالِ‌ پر خم‌ و پیچ، هزار سالِ‌ بالا و پست. مسافر بازگشت رنجور و ناامید. خدا را نیافته‌ بود، اما غرورش‌ را گم‌ کرده‌ بود...
به‌ ابتدای‌ جاده‌ رسید. جاده‌ای‌ که‌ روزی‌ از آن‌ آغاز کرده‌ بود. درختی‌ هزار ساله، بالا بلند و سبز کنار جاده‌ بود.
زیر سایه‌اش‌ نشست‌ تا لختی‌ بیاساید.

مسافر درخت‌ را به‌ یاد نیاورد. اما درخت‌ او را می‌شناخت.
درخت‌ گفت: سلام‌ مسافر، در کوله‌ات‌ چه‌ داری، مرا هم‌ میهمان‌ کن.
مسافر گفت: بالا بلند تنومندم، شرمنده‌ام، کوله‌ام‌ خالی‌ است‌ و هیچ‌ چیز ندارم.
درخت‌ گفت: چه‌ خوب، وقتی‌ هیچ‌ چیز نداری، همه‌ چیز داری. اما آن‌ روز که‌ می‌رفتی، در کوله‌ات‌ همه‌ چیز داشتی، غرور کمترینش‌ بود، جاده‌ آن‌ را از تو گرفت.
حالا در کوله‌ات‌ جا برای‌ خدا هست و قدری‌ از حقیقت‌ را در کوله‌ مسافر ریخت...

دست‌های‌ مسافر از اشراق‌ پر شد و چشم‌هایش‌ از حیرت‌ درخشید و گفت: هزار سال‌ رفتم‌ و پیدا نکردم‌ و تو نرفته‌، این‌ همه‌ یافتی!
درخت‌ گفت: زیرا تو در جاده‌ رفتی‌ و من‌ در خودم ، و پیمودن‌ خود ، دشوارتر از پیمودن‌ جاده‌هاست ...