منم #گلم .... خیلی #قشنگ بود.... بوس بوس

3-8-9

مرسییییییییییییی #دادااااااااای-عزیز

لطف داری مثل همیشه

ابرویش را برداشت ؛ فراموش کرد موچین رادر جیبش جا گذاشته ؛

موهایش را بلند کرده بود ؛ با کِشِ سر موهایش را بست ؛

ناخن گیر را در سطل آشغال انداخت ؛ چشمش به لاک بی رنگ کنار آینه بود ...

صدایش این روزها مثل صدای خانم همسایه ، با ادا و تکیه کلام های خاص شده ؛

شُل شُل را می رود ...

خوب میدانم که از من دلگیر شده ولی این عین حقیقت است...

باور نمی کند؛ می گویم آینه هست ؛ خودت ببین.

اما

بابای من ...

بابای من داس دارد ؛ علف های هرز را بر می دارد .

اسب دارد ؛ اسب اش بار دارد .

دستش زخم دارد .

از صبح تا شب زیر افتاب هست ؛ عینک هم ندارد گرچه ضد آفتاب هم نیست!

به جای ژل ، بیل می زند.

تیپ هم نزند ، خدا از او راضی باشد ما را نمی زند .

شب که به خانه می آید عرق کرده است و بوی عطر نمی دهد .

مادرم عطر کار او را دوست دارد .

برگرفته از نوشته های فریبا مرتضایی

هرگز، مگو هرگز ! مجموعه ای از عاشقانه ها ، ترانه ها، شعرهای کوتاه، کودکانه ها و بازسرایی های برشت است.

همانطور که با خواندن اشعار متوجه خواهید شد و بر اساس آنچه درباره شعر برشت در ابتدای کتاب آمده است،

اشعار او در سه دوره جای می گیرند:

دوره اول، که شاعر متأثر از رمانتیسم بوده است، و محصول این دوره طبعاً اشعار عاشقانه خواهند بود.

دوره دوم، شامل اندیشه های انقلابی و اجتماعی شاعر است.

برشت بخش عمده ای از شعرهای سیاسی اش را در این دوره می سراید.

دوره سوم، دوران پختگی شاعر است.

آری گویی به زندگی، عشق و مهربانی از بن مایه های اصلی شعر او در این دوره به حساب می آیند.



برشتٍ پیرو سوسیالیسم، در آثارش بر علیه فاشیسم و نازیسم می تازد.

آثارش سالها در آلمان جزو آثار ممنوعه اعلام می شود و او سالها در تبعیدی ناخواسته

در کشورهای دیگر روزگار میگذراند.

اگرچه شهرت برشت نمایشنامه نویس از برشت شاعر بیشتر است، اما خواندن اشعار او نیز خالی از لطف نیست!