جاده نیست که صاف بگیری و بروی و برسی.

هر آدمی در عمرش یک لحظه هایی دارد که زندگیش زیر و رو می شود.
مسیر زندگیش عوض میشود. نگاهش عوض می شود. خودش عوض می شود. یک لحظه هایی مثل از دست دادن. یک لحظه هایی مثل رفتن، ماندن، بریدن. ترسیدن. بخشیدن. زمین خوردن. یک لحظه هایی مثل دوباره ایستادن ، مثل گذشتن…

از بالا که نگاه کنی هر کدام از این لحظه ها میشوند یک نقطه. یک نقطه سیاه پررنگ. بعد این نقطه ها با خط به هم وصل می شوند. خط هایی شبیه همه آن روزهایی که ساده و بی هیچ پیچشی زندگی کرده ایم.

مسیر زندگی آدم همین نقطه هاست. همین خط هاست.

وای به آدمی که زندگیش یک خط صاف است و دو نقطه… اول و آخر…

یا ضامن آهو....

چقدر دلتنگتم

. برداشته

داماد

پدر دستهای تو گهواره من
دو چشم تو چراغ خونه من
بجزء تو از همه دنیا بریدم
که عاشق تر ز تو هرگز ندیدم
ببوسم پینه دستان پاکت
ببوسم صورت چون قرص ماهت
پدر ای قبله راه سعادت
ندارم ذره ای از تو شکایت
تو رو هم چون نفسها دوست دارم
که جون من تویی تا بی نهایت

. دیوونه باشم بهتره .حداقل کسی جدی نمیگیره منو و تو دردسر نمیافتم

میسیی