بیژن:اگه احساسمو می فهمیدی ،قلبتو دوباره می بخشیدی
لحظه ی پایان این دیدار را روز آغازی دگر می دیدی
میرم:اگه بیهوده نمی ترسیدم
عشق را آنگونه که هست میدیدم
شاید این لحظه ی غمگین وداع قلبمو دوباره میبخشیدم
کـــــــاش از این عشق نمیترسیدم
بیژن:ما سزاواریم اگر گریانیم
این چنین خسته و سرگردانیم
ما که دانسته به دام افتادیم
چرا از عاشقی روی گردانیم
بیژن و مریم:
وقتی پیمان دلو می بستیم
گفته بودیم فقط عاشق هستیم
ولی با عشق نگفتیم هرگز
از دو ایل نابرابر هستیم

نه گنه کاریم ،نه بی تقصیریم ، من وتو بازیچه تقدیریم ، هر دو در بیراه بی رحم عشق ، با دلو احساس خود درگیریم
بیشتر از همیشه دوستت دارم،گرچه از عاشقیو عاشق شدن بیزارم
زیر آوار فرو ریخته غشق،از دلم چیزی نمونده که به تو بسپارم
تو که همدردی مرا یاری بده ،به من عاشق امیدواری بده
اگه عشق با ما سر یاری نداشت،تو به من قول وفاداری بده،تو به من قول وفاداری بده

دخترک خندید و
پسرک ماتش برد !
که به چه دلهره از باغچه ی همسایه، سیب را دزدیده
باغبان از پی او تند دوید
به خیالش می خواست،
حرمت باغچه و دختر کم سالش را
از پسر پس گیرد !
غضب آلود به او غیظی کرد !
این وسط من بودم،
سیب دندان زده ای که روی خاک افتادم
من که پیغمبر عشقی معصوم،
بین دستان پر از دلهره ی یک عاشق
و لب و دندان ِ
تشنه ی کشف و پر از پرسش دختر بودم
و به خاک افتادم
چون رسولی ناکام !
هر دو را بغض ربود...
دخترک رفت ولی زیر لب این را می گفت:
" او یقیناً پی معشوق خودش می آید ! "
پسرک ماند ولی روی لبش زمزمه بود:
" مطمئناً که پشیمان شده بر می گردد ! "
سالهاست که پوسیده ام آرام آرام !
عشق قربانی مظلوم غرور است هنوز !
جسم من تجزیه شد ساده ولی ذرّاتم،
همه اندیشه کنان غرق در این پندارند:
این جدایی به خدا رابطه با سیب نداشت : )