مبارک باشه مبارک باشه

این عکست خیلی . . . آره

قربانت عزیز مرسی ب خاطره خطاب

خیلی ؟؟؟؟؟

اوهوم خـ ـ ــیـ ــ ـلـ ــ ــی

غلط کردم عزیزم

دور از جونت ولی دیگه مواظب آرزوهات باش که تهش منجر به خشانت نشه

چش

بی بلا

پایه نوشتنم لنگ یک بهانه است,بهانه ام می شوی؟بغض هر شبم لنگ یک شانه,شانه ام می شوی؟تنه کرختم لنگ داغی لبان توست,هم نفسم می شوی؟من سالهاست به تنهایی عادت کرده ام حاضری مردانه بودنت را به رخم بکشی و این عادت را از سرم بیرون کنی؟

آخر که نفمیدیم اسمش چه بود,ولی هرچه بود ذهن درگیری داشت...آنقدر درگیر که حتی شیرینیه شکر را هم از یاد برده بود!وقتی حرف می زد از دستانش هم کمک می گرفت,این را وقتی داشت می گفت:سمت راست پله,سمت چپش یک دره زرد هست فهمیدم...خودم که ندیدم,ولی الحق و النصاف همه سعی اش را میکرد که حرفش را بفهمیم,انگار که حرفش را نفهمیده باشند و او با همه توانش سه باره و ده باره تلاش میکرد,اینکه حالا چرا سه باره و چرا حتما ده باره بودنش را خودم هم نمیدانم!خب این هم جوری خلاقیت است دیگر...خلاقیت فقط این نیست که کاغذ مچاله کنی و بعد بازش کنی و زله نگاهت را نثارش کنی و همه تلاشت را بکنی که بیرون بکشی از جانش بهانه هایت را که...

این هم خلاقیت است که از یک تراکت ساده خاطره بسازی...این هم خلاقیت است,که جوری بنویسی که کسی نتواند بفهمدش...جز یک نفر....!اصلا همین که با همه ی دغدغه های بیست و اندی طرح جلد و جولد,خودت را به بی دغدغگی بزنی و من... از لج عقربه ها هم که شده,در دلم عهد کنم که دیگر به ساعت نگاه نکنم و دست در دستان هم رج به رج آرزو ببافیم...از ساحل و دریا و کشتی...این یعنی خلاقیت...!

دارمش...دارمت...!

بهترین اتفاق ممکن برای یک نفر می تواند این باشد که کلافه و بی حوصله به ع ش ق دیدنش...بوییدنش...بوسیدنش از خانه بیرون بزند و...یک آن,همیجور الکی الکی به خودش بیاید و ببیند در کنجی تنگ و تاریک نشسته و دستانش در دستان توست....تا این جایش که نه تنها بهترین اتفاق نیست...بلکه اصلا هیچی نیست...

بهترین اتفاق ممکن زمانیست که تو با یک دستت,محکم دستانم را گرفتی و با دست دیگر,از همه بودو نبودت برایم می نویسی,از تمام آنچیزی که بر تو گذشت...زمانی که راز خطی را که سالهاست هیچکس معنی اش را نمی فهمد را برایم فاش می کنی و شیرین تر آنکه با یک فلش نا قابل نثارش می کنی بر من و با هم می زنیم زیر خنده....

بقیه اش را یادم نیست که چه شد و مهم هم نیست که چه شد...

این سکانسش را چسباندم به نگاه ممتدم به آن تاریکیه مطلق,پشت شیشه ی کر کثیف مترو...

آره آروم جونم...

ما بهترین اتفاق های یک روزمون ,به همین سادگی رقم می خوره...

ال ناز/آخرین روزای سال/کافه سان سیت

ال ناز. ال ناز ال ناز ال ناز

: )