روی دیوار تابلویی بود با این مضمون:
همه ی چیزهای بزرگ ساده هستند...و بسیاری را میتوان در یک کلمه بیان کرد:
آزادی....عدالت....افتخار....وظیفه.....شفقت.....و امید...!
جمله ی خوبی بود.....اما اگر من بودم به جای این صفات از:
جلال......شکوه.....بزرگی.....ثروت.....قدرت......و زیبایی استفاده میکردم.....
از نظر من این ها بزرگ بودم......البته انگار یک کلمه خیلی بزرگ توی دایره لغات هیچ کدام ما نبود.............عشق....!..../.

نمیدانم اکنون کجایی؟....به چه کاری و چگونه ای؟.....سیاهی یا سپید؟....زمینی یا آسمانی؟....خرابی یا آباد؟.....
اما باز هم برگی است که ورق میخورد...خاطره ای است که غبار میگیرد به سالیان بلند!...که شاید ندانیم کدام یک به زندگی وفادار تر خواهیم ماند و کدام در جای دیگر به خاطره ای دیگر خواهیم نشست.......
برگی است که ورق خواهد خورد در آغوش باد!.....در سرماها و گرماهای پس از این!در دوستی ها و شاید حرمان ها!و در آخر.....
بس عذاب و حرام است که فرسوده ایم!یکی دو برگ سیاه شد...هزاران برگی سفید...که میتوانست نوشته شود اما نشد!....اگر همیشه باید گفت تا فهمید ...پس...کی ناگفته باید فهمید؟....
و اینک.....من در پایان ایستاده ام.....نمیدانم چگونه برایت تمام میشود ....ولی.....هر آن کجایی که باشی....تو را به سوگندی بزرگ و ابدی به روزگار میسپارم.....!....
و حال این تویی برای خودت و یک شروع تازه برای زندگیت!....
برگ آخر......
حرف آخر.....
همه وهمه طلب روزگار..../.

الان استرس نداری.دلیلش اینه

پـسری باخانوادش دعواش شدو از خانه زد بیرون و رفت خونه یکی از دوستاش یکماه موند...........

بعد از یک ماه دختری راسرکوچه میبیند و بهش تیکه میندازد..........

یکی از دوستاش میگه میدونی این کی بود ؟!!!!!!!!.........

میگه نه!!...........

میگه این خواهر همون رفیقت بود که تو یه ماه خونشون بودی . ..............

عذاب وجدان میگیره میره خونه رفیقش ؛ رفیقش داشت مشروب میخورد.........

به رفیقیش میگه : ببخشید من سر کوچه به دختری تیکه انداختم ولی نمی دونستم خواهرتو بود !.............

دوستش پیکشو میبره بالا میگه به سلامتی رفیقی که یه ماه خونمون خورد ,خوابید............

ولی.............

خواهرمو نشناخت!..........

منت کشیم تعطیل تا روز قیامت

دیر رسیدی ... مدت هاست که از این خانه بوی زندگی بلند نشده ........
من مرده ام .......
من ... مدت هاست که مرده ام
همان شبی که تو رفتی و خدا خواب بود ........
همان شبی که من بغض کرده بودم و نبودی .........
همان شبی که باران می بارید و ساعت ها بدون آغوشت زیر باران راه می رفتم و کسی نگران سرما خوردنم نبود ...
دیر رسیدی ........
من مدت هاست که مرده ام و دور شده ام از تمام آدمهایی که به من نزدیک اند .........
دیگر در این خانه دنبال آرامش نگرد .. اینجا کسی زنده نیست .........
من درست همان شبی مردم که لیوانی که تو برایم خریده بودی از دستان لرزانم افتاد و شکست ..........
وقتی با چشمان خیس به سمت تختمان رفتم و دیدم کسی روی تختمان بی واهمه خوابیده و ملافه را کشیده روی سرش ........
کسی که شبیه من بود .......
کسی که انگار خود من بود ..........
تو نبودی ....
و مرده بود .......
به همین سادگی ...........

پ.ن : حالا سالهاست ......
برای اینکه کسی نفهمد او مرده ...
من ...........
شبیه اش می خندم.........
راه میروم....
حرف میزنم..........
و مهربانی می کنم ..........

ال ناز...(یکی از دوستام)

اومدم........................

صبح بخیر سحر خیز شب زنده دار