این تحبس الدعا شدن از مرگ بدتر است
فکری برای این نفس بی اثر کنید
العفو گفتنم که به جایی نمیرسد
ذکر حسین حسین مرا بیشتر کنید
در میزنیم و هیچ کسی وا نمیکند
پس زودتر امام رضا را خبر کنید

من آدم مومنی نیستم ادعایی هم ندارم ولی گناه فردی را به گناه اجتماعی ترجیح می دهم ...
من اگر بخواهم سقوط کنم دست آدم های دورو برم را هم نمی گیرم تا سقوط کنند، چون آن ها را دوست دارم ...
دلم می سوزد برای آن مردهایی که درگیر پرهیزند از زنانی که زیبایی های زنانه شان را بی هیچ قیمتی عرضه کرده اند ...
همیشه این سوال برایم بی جواب مانده که چگونه می شود زنانگیت را تاراج کنی به قیمت خریدن نگاه هایی که نه از عشق چیزی می فهمند و نه از پرهیز و همگی بهانه ی هوس های نا تمامند ...
من تمام تمسخر تو را به جان میخرم ...
به جان میخرم وقتی میگویی بدبخت شوهر آینده ات!
فکر میکنی نمیدانم چگونه رنگ رژ لبم را با رنگ لاک ناخنم و نگین های خلخال پاهایم ست کنم؟
فکر میکنی نمیدانم طرح شال حریرم را با سینه ریزی که بر گردن می آویزم چگونه هماهنگ کنم؟
من از تو بیشتر می دانم ...
من اگر بخواهم زیبایی ام را به نمایش بگذارم از تو گران تر می پوشم و زیبا تر آرایش می کنم ...
اما می ترسم ... از همان که از آن بالا نگاهم می کند ...
می ترسم از آینده ای که شاید روزی دامان زندگی زناشویی خودم را بگیرد ...
می ترسم با عشوه ای نگاه مردی متعهد را بلرزانم ...
آهای با توام!
تویی که می گویی آزادی حق است و تو مختاری آنگونه که می خواهی بگردی و این مردان هستند که نگاهشان را باید درویش کنند!
پس اگر روزی رسد که نگاه همسرت با نگاه (به قول خودتان!!!) زن روشن فکری چون خودت، لرزید حق نداری فریاد بزنی ...
حق نداری به اون تهمت خیانت بزنی!
او در دام همان زنی افتاده که افکار تو را دارد ...
.
.
.
فقط خواستم بگویم :
سکوت من دلیل بر ندانستنم نیست ...
همین ...

باور کن آنلاینم ولی دنبالر نیستم....بعدن میام پروفایلت

نيازو تو خودم كشتم...
كه هرگز تا نشه پشتم ...
زدم بر چهره ام سيلی ...
كه هرگز وانشه مشتم ...
من آن خنجر به پهلويم ...
كه دردم را نميگويم ...
به زير ضربه هاي غم ...
نيفتد خم به ابرويم ...
مرا اينگونه گر خواهي ...
دلت را آشيانم كن ...
من آن نشكستني هستم ...
بيا و امتحانم كن ...
غرور اي ناجي حرمت ...
تو با من پا به پايي كن ...
به هنگام سقوط من ...
تو در من خودنمايي كن ...
من آن خورشيد زرپوشم ...
كه با ظلمت نمي جوشم ...
بجز آغوش دريا را ...
نمي گيرم در آغوشم ...
من آن ديوان پر بارم ...
كه در خود واژه ها دارم ...
درون دشت انديشه ...
به غير از گل نمي كارم ...
من آن ابر بهارانم ...
كه از خاشاك بيزارم ...
بجز بر چهره گلها ...
نمي گريم نمي بارم ...